چندوقت پیش اومدم  ، گفتم که می خوام چیزایی بنویسم چیزایی که تودلم هست و نمی تونم

به زبون بیارمشون ، به خیال خودم می خواستم خودم رو اینجا پیدا کنم ولی خیلی زود فهمیدم اینجا آدم بدتر گم میشه . تو دنیای مجازی همه چی مجازی میشه حرفا  ، درد دل ها و حتی آدما . تصمیم گرفتم برم ، تصمیم گرفتم برگردم به دنیای واقعی . اونجاست که باید حرفارو زد ، اونجاست که باید به همه چی رسید . پس من دیگه می رم

همتونودوست دارم  

                                         آرزوهایتان را آرزومندم

وقتی که رفتی ...

 

می توانستی در یابی

 

درحزن و اندوه صدایم

 

هنوزهم عاشقت هستم 

 

اما دریغ از فرصت

 

فرصتی که هرگز نبود تا بتوانم

 

بغض غرور را بشکنم

 

و به تو بگویم :

 

                         دوستت دارم 

خوب اینم یه جورشه 

غرور بعضی وقتا خیلی قشنگه

برام از عشق گفت

                   از دیوانگی

عاشق شدم

                     دیوانه شدم

ولی وقتی گفت عشق رو باید اظهار کرد

                         فهمیدم

          هرگز نه طعم عشق رو چشیده نه لذت دیوانگی

آخه اون نفهمیده بود 

      چشمای دیوانه م عشقش رو فریاد می زنه  ...        

# سلام ... 

الان دیگه می خوام بنویسم این بار دیگه فرق می کنه چون یه چیزایی تو دلمه

 که حرف زدن در بارشون برام خیلی سخته . شاید بشه با نوشتن یه کاری کرد .

 خلاصه من شروع کردم دلم می خواد شما هم کمکم کنید

 شاید یه روز نویسنده بزرگی شدم کسی چه می دونه 

در دلم چیزی هست

                   مثل یک بیشه نور  مثل خواب دم صبح

وچنان بی تابم که دلم می خواهد

                         بدوم تا ته دشت بروم تا سر کوه